Үкенеч: әйтелмәгән сүзләр күңелдә кала

Кайвакыт кешенең күңелендә йөрткән сүз була, ләкин шул сүзне әйтергә йә кыюлыгы җитми, йә мөмкинлеге булмый. Ул сүз — «рәхмәт», «гафу ит», «сине сагынам» булырга мөмкин. Ә без аны әйтергә соңарган саен, күңелебездәге авырлык арта бара.

Бер дустым белән аңлашылмаучанлык аркасында араларыбыз өзелде. Ул чакта мин үземне хаклы дип санап, беренче булып аңа язмадым. Вакыт үтте, икебез дә төрле юлдан киттек. Әмма күңелемдә һәрвакыт бер генә сүз калды: «Гафу ит». Бәлки шул сүзне вакытында әйткән булсам, безнең дуслыгыбыз да өзелмәс иде.

Минемчә, без кайвакыт горурлыгыбыз аркасында иң мөһим сүзләрне әйтмибез. «Үзе аңлар әле», «Мин беренче булып сөйләшмим», «Әйтергә соң инде» дип уйлыйбыз. Әмма иртәгә ул кеше яныңда булмаска мөмкин, ә әйтелмәгән сүзең күңелеңдә гомергә калачак.

Гөлчәчәк, Кукмара

Фото: ясалма интеллект ярдәмендә ясалды