Әйтер сүзем бар: кешене кичерергә кирәкме?

Мин бу сорау турында еш уйланам. Кайвакыт безне рәнҗеткән кешене кичерү бик авыр була. «Ничек кичерим, ул бит миңа авыр сүзләр әйтте, күңелемне сындырды?» — дип уйлыйсың. Ләкин вакыт узгач, шуны аңлыйсың: үпкәне күңелдә йөртү белән үзеңне генә җәфалыйсың икән.

Кичерү — булган хәлне оныту яки кешенең дөрес булмаган эшен аклау түгел. Кичерү — үткәндәге авырлыкны үзең белән киләчәккә алып бармау. Кайбер кешеләр безнең тормышка мәңгегә түгел, ә нәрсәгәдер өйрәтер өчен генә керәләр. Әгәр без һәр рәнҗетүне күңелдә сакласак, анда яхшы хисләргә урын калмас иде.

Шуңа күрә, минемчә, кешене кичерергә кирәк. Әмма кичерү белән яңадан ышану — ике төрле нәрсә. Кешене кичерергә була, ә ышанычны яңадан яулау өчен вакыт кирәк.

Газета укучы

Фото: ясалма интеллект ярдәмендә ясалды