Урманның тынлыгын тыңлап, салкынча һаваны тоеп, аяк астындагы яфраклар шыгырдавына колак салып йөрү — үзе зур байлык.
Гөмбәле сукмаклар буйлап
Көзгә аяк бастык. Табигать байлыкларын яратучылар өчен гөмбә сезоны дәвам итә.
Урман юлына борылган җирләрдә, юл читләрендә әледән-әле машина куелганын күрергә мөмкин. Кемдер иртән-иртүк кәрзинен күтәреп урманга юл тота, кемдер инде кулына гөмбә тулы чиләген тотып, өйгә кайтырга җыена. Кайберәүләр өчен бу — гаилә белән бергә үткәрелгән матур ял булса, икенчеләр өчен урманның көзге хәзинәсен барлау, табигать белән аралашуның бер үзенчәлекле ысулы.
Гөмбә җыюның үзенә генә хас бер рәхәте бар. Урман эченә кергәч, шәһәрнең ыгы-зыгысы артта кала. Аяк астында яфраклар кыштырдый, агач башларында җил уйный, кайдадыр ерактан кош тавышы ишетелә. Игътибар белән карасаң, яфраклар арасында яшеренгән кечкенә генә гөмбәне дә күреп була. Аны тапкан мизгелдә балачактагы кебек сөенеп китәсең. Бер гөмбә икенчесенә юл күрсәтә, ә буш кәрзин әкренләп урман бүләкләре белән тулылана.
Көзге урман кешене сабыр булырга да өйрәтә. Монда ашыкмыйча йөрергә, тирә-якка игътибар белән карарга кирәк. Урманның һәр сукмагы үз тарихын сөйләгәндәй, һәр агачы көзнең якынлашуын үз төсе белән хәбәр итә.
.jpg)
Гөмбә сезоны — муллыкның да бер билгесе. Җәй буена җылы кояш, яңгыр һәм дым белән көч җыйган урман үз хәзинәсен кешегә бүләк итә. Кемдер гөмбәдән аш әзерли, кемдер аны киптереп кышка саклый, ә кемдер табигать кочагында йөрүдән, саф һава сулаудан һәм көндәлек мәшәкатьләрдән бераз читләшүдән ләззәт таба.
Әмма урманның һәр бүләген дә җыеп алырга ярамый. Гөмбә җыйганда матурлык белән беррәттән саклык та кирәк. Таныш булмаган гөмбәне кәрзингә салмау, шикле табыштан баш тарту — иң мөһим кагыйдәләрнең берсе. Табигать безгә үз байлыгын ышанып тапшырганда, без дә аңа җаваплы карарга тиеш.
Гөмбә сезоны дәвам итә
Көзнең үз вакыты бар. Ул озакка сузылмый. Бүген генә яшел булып утырган урман иртәгә инде алтын төскә керә, ә тагын берничә көннән яфраклар җиргә коела башлый. Шуңа күрә гөмбә җыярга чыкканда, кәрзин тутыру белән генә чикләнмичә, көзнең шул кабатланмас мизгелләрен дә күңелгә сеңдерергә кирәк. Урманның тынлыгын тыңлап, салкынча һаваны тоеп, аяк астындагы яфраклар шыгырдавына колак салып йөрү — үзе зур байлык.
Кәрзиндәге гөмбәләр өйгә кайтыр, алардан тәмле ризыклар әзерләнер. Ә урманда алган көзге тәэсирләр күңелдә озак сакланыр.
Табигатьнең иң зур бүләге — безнең кулга тотып алып кайта торган муллык кына түгел, ә аның белән бергә үткәрелгән вакыт, күңелдә калган җылы хатирәләр һәм көзнең алтынсу моңы.
Фото: «Кукмор-информ»
Нет комментариев