Елмаеп-көлеп алыйк (мәзәкләр)

— Сумса! Сумса! Кайсыгызга сумса?!
— Сумсагыз нәрсә белән?
— Төрлесе бар инде...
— Мәсәлән, ниндиләр?
— Бар бүгенгеләр, кичәгеләр, ә менә болары өченче көнгеләр.
►►►

— Карале, дус кеше, хатын-кызда иң мөһиме нәрсә?
— Авыз.
— Ә йөзе, күзе-кашы, чәче-башы, буй-сыны? Алар бер дә мөһим түгел мени?
— Юк. Иң мөһиме — авызы ябык булсын.
►►►

— Гүзәл, синең берәр хыялың бармы?
— Бар. Ябыгу.
— Ә ник ябыкмыйсың?
— Бер хыялсыз торып калыйм мени?!
►►►

Бер ир даруханәдә очкылык тотуга каршы дару сорый. Даруханәче кинәт кенә аның йөзенә суга.
— Нәрсә эшләвегез бу?
— Менә бит, очкылыгыгыз бетте.
— Ә мин бит даруны хатынга сораган идем.
►►►

Кыш буе борыннан агып интектерде. Салкын тигән дип, аны халык ысулы — бал белән чәй эчеп дәваладым. Язга таба, һаман рәтләнмәгәч, табибларга мөрәҗәгать иттем. Баксаң, миндә балга аллергия икән.
►►►

Эскәмиядә ике әби утыра. Берсе — икенчесенә:
— Бар иде безнең дә яшь һәм матур чаклар — бигрәк тә мин. Ә хәзер картайдык һәм ямьсезләндек — бигрәк тә син.
►►►

Ат каршына бүре килеп чыга:
— Менә бәхет! Туйганчы ит ашыйсы көн дә булыр икән!
— Ашыкма әле син, бүре, башта минем дагадагы язуны укып бак.
Бүренең укырга дип иелүе була, ат моның маңгаена кушаяклап тибеп җибәрә. Ярты сәгатьтән бүре аңына килә:
— Пычагыма кирәк идеме инде миңа аның дагасындагы язу? Укый белсәм әле бер хәер иде…

►►►

— Кичә 900 грамм калорий яндырдым.
— Ооо, афәрин! Бер көн эчендәме?! Мине дә өйрәт әле.
— Нәрсәсен өйрәтәсең инде аның. Тавыкны духовкадан алырга онытканмын.
►►►

— Синең һәр шәһәрдә бер кәләшең бар диләр, дөресме бу? 
— Әйе шул. 
— Ничек өлгерәсең шуларны йөреп чыгарга?
— Машинам бар. 
►►►

Вәлиләргә чакырылмаган кунаклар килеп керә. Бер сәгать үтә, ике сәгать — боларның китәргә исләрендә дә юк. Аптырагач, Вәли хатынына эндәшә: 
— Хатын, кая, китер әле теге даруны... 
— Нинди дару? — дип кызыксына кунакларның берсе, Вәли өчен борчылган сымак кыланып. 
— Әй, исегез китмәсен! Йокларга ятарга ун минут кала эчә торган дару.
►►►

Ата-аналар җыелышында укытучы бер баладан зарлана: 
— Дәрестә гел тәртип боза, сөйләшеп утыра. 
— Нәкъ атасы кебек! — ди баланың әнисе. 
— Ялганлаша, кыйнаша, хәтта урлаша.
— Нәкъ әтисе инде! Шуңа күрә дә аңа кияүгә чыкмыйча дөрес эшләгәнмен.

Фото: ясалма интеллект ярдәмендә ясалды