Әдәби хәзинә рубрикасы буенча яңалыклар
-
Аяз көнне яшен сукты: Мин китәм. Анда… минем малай туган
Кичке уенны карарга Фәйрүзә әбисеннән качып чыкты. Сораса да җибәрмәс иде ул аны. Болынга, төнге тынлыкны бозып, гармун моңнары таралды. Хәзер парлап әйләнә башларлар, ул да андадыр дип, чыр-чу килгән яшьләрне күзәтте кыз. Уйлары болында булса, күзләре йолдызларны барлый иде. Менә бер йолдызы атылырга да өлгерде инде…
-
Үкенечле ялгыш (булган хәл)
Наиләнең күзе Илдарның күзләре белән очрашты. Хатынның өстенә салкын су койдылармени. Бу яшьле күзләрдә ачу, нәфрәт, рәнҗү - барысы да бар иде. Иренең ишекне шарт итеп ябып чыгып китүеннән Наилә айнып киткәндәй булды. Я, Ходаем, нәрсә эшләдем мин! Ананы баладан, баланы анадан аерам. Наилә үзенең зур ялгышлык эшләгәнен аңлады, ләкин артларыннан чыгып “гафу” сорарга үзендә көч тапмады.
-
Күңел күзең күрмәсә...
Газзә әби кибеттән кайтып килә иде. Бу арада әллә нишләп биле авыртып, аяклары сызлап тора, кәефе дә юк. Арттан велосипед белән килгән почтальон кыз Фәймәнең “Газзә әби!” дигән яңгыравыклы тавышын ишеткәч, сискәнеп китте. -Газзә әби, сиңа телеграмма, улың өйләндем, кунакка кайтам, - дигән. Шушы хәбәрне җиткергәч, телеграмманы әбинең кулына тоттырып, почтальон кыз велосипедына утырды да, алга таба китте.
-
Соңгы очрашу (хикәя)
Дөрес яшәмибез икән без, - дип дәвам итте ул бераздан. - Ямьсез сүзләр, яман уйлар, начар гамәлләр тәнебездә тискәре энергия туплануына китерә, яшәешнең төп тамырларын томалый икән. Барлык авырту-хасталар шуннан килә...
-
Карга бәхете (хикәя)
Күпмедер вакыт тыныч кына яшәгәннән соң, бүген Гүзәлнең кәефе тагын кырылды. Инде ничәмә-ничә тапкыр үз-үзенә кино һәм концертлар карамаска вәгъдә бирсә дә, әнисе телевизорны кабызгач, күзе төште шул, нишләмәк кирәк...
-
“Теге” дөньядан... хәбәрләр
Беркөнне шулай танышым шалтыратты. «Акылдан язам бугай мин. Теге дөнья дигәннәренә ышанмас җиреңнән ышанырсың», – ди бу. Аннары тавышын киметә төшеп, пышылдауга күчеп: «Телефоныма «теге»ннән хәбәрләр килә башлады бит», – дип өстәде.
-
Яңа таң атармы? (хикәя тормыштан алынды)
"Минем беркайчан ирем дә, балам да булмаячак. Нигә кирәк миңа бу каһәр суккан тормыш, ботарлап, өзгәләп атсыннар иде. Елап каласы кешем юк. Бар, син дә кереп кит өеңә, ачуымны китереп утырма янымда. Рәхмәт әйтер дип көтәсеңдер. Тот капчыгыңны. Коткарган, имеш"
-
Мин дөрес яшәдемме? (булган хәл)
Шушы рәхәт тормыштан, байлыктан коры каласы килмәгәне өчен, Румиягә әлеге сүзләр белән килешергә генә калды...
-
“Аяк киемен сатып алганда күккә түгел, җиргә карарга кирәк!” (булган хәл)
Сапогиларны тартмадан алуыма “Ах!” иттем: берсе үкчәле, икенчесе үкчәсез.
-
Ник кайтмыйсың, Гөлҗамал? (хикәя)
Без нигәдер Гөлҗамал апаны да Әнвәр абыйны сагынып, саргаеп гомер кичерә, ләкин кире әйләнеп кайтырга нидер комачаулый, дип уйлый идек
-
Уңышка ирешү сере
Рауза апа шомлы хәбәрне ишетүгә илерә үк башлады: - Үлә-әм! Кайсысы-ы? Исәнме-е?!
-
Ятим йорт (булган хәл)
Менә шулай җае белән барган тормышның уйламаганда гына көе китте...
-
Яратумы, язмышка буйсынумы? (булган хәл)
Мәликә күргәнне бүтән берәү күрсә, билләһи, әллә кайчан тилерер иде...
-
“Әни, мин кайттым!” (хикәя)
Улы белән бергә уйнап йөргән күрше малаеның елга ягыннан йөгереп килгәнен күреп, яшь хатынның күңеле ниндидер коточкыч хәл булганлыгын тойды. Үзе дә малайга каршы торып йөгерде. Тегесе хәле бетеп: ”Суга төшеп китте”, – дип әйтеп калды.
-
Бәхет кошы (дәвамы)
Иртәдән бирле йөрәк нигәдер борчыла, сыкрана... Нигә икән? Бераз уйланып утырганнан соң, Газинур кинәт кенә сискәнеп куйды: йә Аллаһ... бүген бит... теге хәл булганга... 20 ел... нәкъ 20 ел...
