Үткәннәргә карап үкенмик, бүгенге көнне дөрес итеп яшик

Кайчак төнлә йокыга китә алмыйча, үткән тормышым турында уйланып ятам. Нигә мин ул чакта башкача эшләмәдем икән, нигә кайбер сүзләрне әйтеп өлгермәдем икән дип, күңелне үкенеч биләп ала. Үткән хаталар һәр кешедә бардыр, мөгаен. Мин дә бу хистән читтә калмадым.

Яшь чакта кеше күп нәрсәне уйлап бетерми. Ашыга, кыза, кайчак якын кешеләрен рәнҗетә. Ул вакытта дөрес кебек тоела, ә еллар үткәч, хатаны аңлыйсың. Ләкин вакытны кире кайтарып булмый.

Элек мин үкенү — ул начар хис дип уйлый идем. Хәзер аңлыйм: үкенү безне уйландыра, акыллырак итә икән. Үткән хаталар киләчәктә шул ук ялгышларны кабатламаска өйрәтә. Иң мөһиме — үзеңне гел гаепләп яшәү түгел. Кеше камил түгел, һәркем ялгыша. Киресенчә, гафу үтенергә кирәк булса — үтенергә, яхшылык эшләргә мөмкинлек булса — кичектермәскә кирәк.

Мин бүген шуны аңладым: үткәнне үзгәртеп булмый, ләкин бүгенге көнне дөрес итеп яшәргә була. Һәм бәлки нәкъ менә шул безгә күңел тынычлыгы бирәдер.

Сания, Кукмара

Фото: ясалма интеллект ярдәмендә ясалды