"Картлык көнемдә авыл халкы алдында мине хур итмә, зинһар...” (язмыш)
Зәринә әнисенең җилкәсенә башын салып туйганчы елады. Биш елга беренче тапкыр үзен кызганып күз яше түгүе иде аның. Кызының илереп елавы да Заһидәне йомшарта алмады. Баласын да тиз генә якын итмәде. Узганда-барганда юлына очраган сабыйны этеп җибәрүләр, җае чыкса, кызы күрмәгәндә чеметеп алулар – шушы бер ай эчендә барысы да булды инде.
