Хуҗабикә булып өйдә генә утырган хатын, өч баласын кочаклап, минут эчендә ирсез генә түгел, өйсез дә кала
Өлкәнәя барган саен, балачак ешрак сагындыра, үткәннәр кабат-кабат искә төшә башлый икән. Бала чагыбыз җылы өйдә, сыйлы өстәл артында, ата-ана назына күмелеп узды дип әйтә алмыйм. Сугыштан соңгы елларда тыныч илдә дөньяга килсәк тә, язмыш безне – сеңлем Фәния белән икебезне – шактый сынады.
