Күпне өмет итсәң, аздан коры каласың
Берәүнең карлыган куагы корган. Исемен әйтмим, үпкәләве бар.
-Бераз ашлама сипкән идем төбенә, ярамагандыр, күрәсең,- ди.
-Күпме сипкән идең соң?- дип сорадым.
-Күп түгел инде, ярты чиләк чамасы,- ди бу. Моны ишеткәч, сызгырып җибәрдем. Чама дигәнне оныткан бит бу кеше, дим.
Үзем дә сизмәстән шушындый хәлгә тарыдым. Тәрәзә төбендә кыяр...