Җәйнең иң матур мәле: һәр мизгелнең кадерен белик

Җәй уртасы... Елның шундый бер мәле була: табигать тә, кеше дә үзенең иң тулы халәтенә ирешкәндәй тоела. 

Кырлар иген дулкыннары белән тибрәлә, болыннар җәй буе җыйган төсләрен җир өстенә сибә, ә кояш һәр көнне күк йөзе буйлап үзенең олы юлын үтә. Вакыт үзе дә ашыкмый кебек: көннәр озын, кичләр җылы, уйлар тыныч тоела.

Авылда җәй уртасы аеруча тирән мәгънәгә ия. Монда кеше табигатьтән аерылмый, аның белән бер сулышта яши. Иртән торуга тәрәзәдән кергән кояш нуры, еракта ишетелгән кош тавышлары, җилнең агач яфраклары белән сөйләшүе күңелгә ниндидер эчке тынычлык иңдерә. Шәһәрдә еш кына игътибардан читтә калган гади нәрсәләрнең кадерен нәкъ менә авылда аңлый башлыйсың.

Эссе көннәрдә елга буена төшү — җәйнең аерым бер рәхәте. Су керү тәнне генә түгел, күңелне дә сафландыра сыман. Елганың тыныч агышына карап утырганда, кеше үзенең тормыш юлы турында уйлана. Су бер мизгелгә дә туктамый, әмма беркайчан да ашыкмый. Бәлки, шуңа күрә ул сабырлыкка, тормышның һәр мизгелен кадерләргә өйрәтәдер.

Җәй уртасы безгә табигатьнең генә түгел, вакытның да кадерен белергә кирәклеген искәртә. Чөнки иң матур көннәрнең дә ахыры була. Бүген без рәхәтләнеп су коенган елга, кояшка күмелгән болыннар, җылы кичләр — болар барысы да иртәгә хатирәгә әвереләчәк. Шуңа күрә бәхетне еракта эзләргә кирәкми. Ул шушы мизгелдә: авыл тынлыгында, су өстендә уйнаган кояш нурларында, җәй уртасының җылы сулышында яшеренгән.

Кеше гомере дә җәй кебек: башы бар, ахыры бар. Әмма аның кыйммәте озынлыгында түгел, ә күңелдә нинди эз калдыра алуында. Яшәүнең матурлыгы — иң гади мизгелләрне күрә һәм аларның кадерен белә алуда. Кеше тирә-юньгә җылылык һәм игелек тарата алса, аның гомере мәгънәле була. Үткән көннәрне сагынып искә алырлык матур хатирәләр туплау да тормышның зур байлыгы. Шуңа күрә һәр яңа көнне рәхмәт хисе белән каршы алып, күңел матурлыгын саклап яшәргә кирәк.

Фото: Алсу Гатауллина/ «Кукмор-информ»