Әйтер сүзем бар: күптән күрешмәгән кешене сагынам

Кайвакыт тормыш безне якын кешеләрдән ераклашырга мәҗбүр итә. Кемдер башка шәһәргә укырга керә, кемдер эш эзләп читкә чыгып китә. Башта көн саен сөйләшеп торабыз, хәбәрләшәбез, аннары тормыш мәшәкатьләре аркасында аралашу сирәгәя. Ләкин күңелдә ул кеше һаман якын булып кала. 

Минем дә күптән күрешмәгән якын кешем бар. Аны еш искә алам. Кайвакыт берәр җыр ишетсәм, безнең бергә үткәргән вакытлар искә төшә. Кайчандыр бергә көлгән сүзләрне, сөйләшеп утырган кичләрне хәтерлим. Шул вакытта күңелдә сагыну хисе уяна. Мәсәлән, элек бергә укыган дустым хәзер башка шәһәрдә яши. Башта һәр көн диярлек сөйләшә идек. Хәзер инде айлар буе күрешкәнебез юк. Телефон аша сөйләшергә мөмкин булса да, ул барыбер очрашуны алыштыра алмый. Кеше белән янәшә утырып сөйләшү, бергә чәй эчү, көлешү — болар бөтенләй башка хис. 

Шуңа күрә күрешүне иртәгәгә калдырмыйча, мөмкинлек булганда очрашырга кирәк. Бәлки без сагынган кеше дә нәкъ шул вакытта безне сагынып йөри торгандыр.

Газета укучы

Фото: ясалма интеллект ярдәмендә ясалды