Зирәк карт: Күңел һәм акылыңда ут яндырмасаң, кояшлы көнне дә адашырга мөмкин

Борын-борын заманда, тау итәгендә бер карт яшәгән. Ул гади тормышта, тынычлыкта көн иткән: бакчасында яшелчә үстергән, чишмәдән су алып, кош-корт караган. Ләкин һәрвакыт кулында кечкенә генә фонарь йөрткән.

Кешеләр аны күреп көлгәннәр:

«Карт абзый, кояш балкый бит, ни өчен син һәрвакыт фонарь белән йөрисең?» — дигәннәр.

Карт елмаеп җавап биргән:

«Мин фонарьны юлны яктырту өчен йөртмим, — дигән ул. — Мин аны караңгылыкка өйрәнмәс өчен йөртәм. Әгәр күңел һәм акылыңда ут яндырмасаң, кояшлы көнне дә адашырга мөмкин».

Көннәрдән беркөнне куе томан төшкән. Кешеләр кайсы якка барырга белмәгән, кайберләре туры юлдан тайпылган, кайберләре хәтта чокырга егылган. Шул вакытта карт, үзенең кечкенә фонаре белән, акрын гына барган. Аның яктылыгы башка кешеләргә дә күренгән һәм алар фонарь яктылыгындагы юлдан сак кына узып киткәннәр.

Карт кешеләргә елмаеп әйткән:

«Кайчакта безгә зур кояш кирәкми. Кечкенә генә яктылык та җитә — ул караңгылыкта адашканнарны коткарырга мөмкин».

Шуннан соң кешеләр картны хөрмәтли башлаган. Алар үзләренең күңелләрендә кечкенә ут кабызып, бер-берсенә ярдәм иткәннәр.

Әйе, хәтта кечкенә яхшылык та башкаларны караңгылыктан юлга чыгара ала. Һәр кеше үзендә кечкенә ут яндырса, дөнья яктырак һәм җылырак була.

Фото: ясалма интеллект ярдәмендә ясалды